خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٠٦

[ 29 . ] مولانا حياتى

دردا كه اسير بند عشقم * وز يار مرا حمايتى نيست

گر غير كند شكايت تو * گويى به ازين حكايتى نيست

ور شكر تو گويد اين دعاگو * پيش تو كم از شكايتى نيست

آيين محبّت اين‌چنين است * و اللّه كه دلبرى نه اين است

چند از تو كسى غمين نشيند * آزرده دل و حزين نشيند

تا چند غبار غصّه ما را * از هجر تو بر جبين نشيند

مردن بر من هزار نوبت * بهتر كه كسى چنين نشيند

چون صاحب خرمنى تو مگذار * غم بر دل خوشه‌چين نشيند

هركس كه غمين كند كسى را * شك نيست كه خود غمين نشيند

مگذار مرا فگار ازين بيش * در بند غمم مدار ازين بيش

عمرىست كه من درين غم‌آباد * غمناكم و عالمى بر اين شاد

افغان از تو هزار افغان * فرياد از تو هزار فرياد

در هجر به ياد وصل گريم * چون خسته كه صحّت آورد ياد

فرياد ز حال زار عاشق * اى واى به روزگار عاشق

در عمر خود اين بلا نديدم * وز « 1 » هيچ كس اين جفا نديدم

همخانهء من طبيب حاذق * من مردم و زو دوا نديدم

بيگانه هزار مرحمت كرد * يك لطف ز آشنا نديدم

اى دل تو به من چه‌ها نكردى * وز شوخى تو چه‌ها نديدم

صد محنت و صد غم از تو دارم * هر درد كه دارم از تو دارم

( 1 ) . اصل : در .