خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٠٢

[ 29 . ] مولانا حياتى

اى دل ار « 1 » شمعى چراغى باز روشن كرده‌اى * گلخن ما را به نور عشق گلشن كرده‌اى

كافرم اى غير اگر در خون نمىخُسبانمت « 2 » * هيچ مىدانى چه خونها در دل من كرده‌اى

بهر شوخى كاو نداند دوستى در اصل چيست * خلق را با خود حياتى از چه دشمن كرده‌اى

* * *

مباش منكر پير مغان كه عصيانش * هزار بار به از طاعت ريايى ما

* * *

چون افكنى از عين حيا چشم به سويم * صد چشمه عرق سرزند از هر بن مويم

ممنونم از آن مايهء تمكين كه به بزمش * كردم سبكىها و نياورد به رويم

دلدار تويى ، يار تويى ، مونس جان تو * گر درددلى داشته باشم به كه گويم ؟

* * *

حياتى جذبهء عشقت به جايى مىكشد آخر * كه او را هرچه در دل بگذرد پيشت عيان باشد

* * *

يك نفس آن سيم تن گر از بر من مىرود * من تصور مىكنم جان از تن من مىرود

غير ، اشك لاله‌گون ريزد ز بس جان كندنم * آه ازين ماتم كه خون از چشم دشمن مىرود

آه ازين دير ملوّث كآدم اينجا چون ملك * پاكدامان آمده ، و آلوده دامان مىرود

* * *

در بلاى عاشقى دل يارى من مىكند * جان فداى آن‌كه جانبدارى من مىكند

كارم از دورى به مردن گشته نزديك و هنوز * بدگمانى حمل بر پركارى من مىكند

( 1 ) . اصل : از . ( 2 ) . اصل : خيسانمت .