خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٠٠

[ 29 . ] مولانا حياتى

تا چند اى رقيبان غوغا كنيم باهم * ما بىحميتى چند ناموس يار برديم

* * *

آن‌كه رخساره‌اى چو مه دارد * همه شب ، روز من سيه دارد

كاش گويد همين‌قدر از من * آن‌كه در بزم يار ره دارد

كه اگر مىكشد مرا ، بكشد * ورنه زين بهترم نگه دارد

* * *

از جنون هرگز به فكر دل نيفتاديم ما * حال آن بيچاره بيش از حد پريشان بوده است

چون حياتى بىزلال لعل جانبخش حبيب * كرده‌ام قطع نظر گر آب حيوان بوده است

* * *

آن‌كه كار صد مسيح از يك تكلّم مىكند * مىكشد عشاق را هرگه تبسّم مىكند

منّتى بر من ندارد گر سراپا مردمى است * مردمى گر مىكند نسبت به مردم مىكند

غير بىظرف است اى خورشيد تابان گر به او * روى گرمى مىنمايى ، خويش را گم مىكند

* * *

دى پى قتل من آن عربده جو آمده بود * بخت بد يار نشد ورنه نكو آمده بود

دوش با غير تو را ديدم و پر خنده زدم * گريه با آن‌كه ز غيرت به گلو آمده بود

* * *

چنان ز كوى تو آواره‌ام كه گر جويند * به حشر نيز نيابد كسى نشان مرا

* * *