خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩٥

[ 28 . ] مولانا مقصود

چند گويى كه بيا و دل خود بازستان * آن دلى كش تو نخواهى ، من ازو بيزارم

* * *

واعظ افسانه‌گو ، مجلست « 1 » افسرده است * بر در ميخانه رو ، گرمى صحبت ببين

محتسب از بيخودى ساغر مستان شكست * كافر ملّت نگر ، عاصى امّت ببين

* * *

گر گل حمرا نباشد لالهء حمرا بس است * عاشقان را خارى از سرمنزل سلمى بس است

آن‌كه را دلدار شيرين باشد و خسرو رقيب * جامه گر خارا نباشد ، بستر از خارا بس است

كامجويان دامن معشوق دارند آرزو * ورنه ليلى دوست را خود دامن صحرا بس است

جمله خوبىها به يك كس كى روا دارد حكيم * ماه را رخسار نيكو ، سرو را بالا بس است

* * *

به مجلسى كه در او تُرك من مقام كند * بلا درآيد و بر حاضرين سلام كند

اگرنه عشق تنزّل طلب بود ، محمود * به اين شكوه ، چرا خدمت غلام كند

* * *

اگر نمازگزارم به گفت‌وگوى تو باشم * وگر به كعبه شتابم به جست‌وجوى تو باشم

هزار حور دهندم اگر به روضهء رضوان * ز جمله چشم بپوشم در آرزوى تو باشم

* * *

شب وصل است گلوگير شو اى مرغ سحر * پاسى از شب نگذشته‌ست چه افغان است اين

* * *

( 1 ) . اصل : مجلس .