خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩٤

[ 28 . ] مولانا مقصود

دلبران را نيز ميلى بوده سوى عاشقان * گريهء شمع از براى خاطر پروانه بود

* * *

دست مىشويم ز جان و ترك جانان مىكنم * گرچه دشوار است من بر خويش آسان مىكنم

جنس وصلت بود ارزان ، من گرانش ساختم * اين متاع قيمتى را باز ارزان مىكنم

سست عهدا ، ظالما ، حق ناشناسا ، كافرا * گر تو ايمان منى ، من ترك ايمان مىكنم

* * *

ز گلزار جهان اينم بد آمد * كه گل را صحبت خار اوفتاده

تو اى اقبال رو در مقبلان كن * كه كار من به ادبار « 1 » اوفتاده

ز اقرار محبّت سوخت مقصود * دگر كارش به انكار اوفتاده

* * *

ز وصل اميد گسستيم و راحتى داريم * به هجر خو گرفتيم و حالتى داريم

* * *

به وقت خويش همه كارها نكو گردد * تحمّلى و شكيبى و طاقتى داريم

* * *

از بهر يك پياله مداميم دربدر * ليكن گدايى در ميخانه عار نيست

اهل دلى كجاست كه جامى دهد به ما * اهل دلى اگرچه درين روزگار نيست

مقصود دركش از مى وحدت پياله‌اى * كان باده باده‌ايست كه در وى خمار نيست

* * *

من به اين سوختگى ، داغ دل اغيارم * گرچه آزرده دلم ليك رقيب آزارم

( 1 ) . اصل : اوبار .