خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩٠

[ 28 . ] مولانا مقصود

رسيده است به جايى محبّت تو و من * كه رشك پير و جوان گشته صحبت من و تو

گمان برند كه باهم كدورتى داريم * جماعتى كه ندانند عادت من و تو

* * *

آنچه پير خرد از گفتن آن گشت خموش * ما بگوييم اگر رخصت گفتن باشد

حرم اينجاست اگر محرم جانان گردى * كعبه اينجاست گرت ديدهء روشن باشد

من گرفتم كه ز مقصود نمىآيد هيچ * دوست باشد به از آن نيست كه دشمن باشد ؟

* * *

دارم چنان غمى كه ز آزار لطف تو * نقصان نمىپذيرد و افزون نمىشود

* * *

نيست امروزت سر ما ، از ادا معلوم شد * سرگرانى نيست لازم ، مدّعا معلوم شد

يار تا رنجيده از من هركه ديدم دشمن است * از دو روزه خشم او با من چه‌ها معلوم شد

* * *

رفتم ز آستانت ، اين روسياهىام بس * امّا به دل نرفتم ، اين عذرخواهىام بس

در عمر خويش هرگز آزار كس نكردم * گر صد گناه كردم ، اين بيگناهىام بس

زاهد مرا همين بس كز شيد و زرق دورم * گر طاعتى ندارم ، ترك مناهىام بس

* * *

صبا مگر ز گلستان آن جبين برخاست * كه بوى سنبلش از جيب و آستين برخاست

خطاست نسبت مشك تتار با خط يار * كه اين ز خطّهء اسلام و ، آن ز چين برخاست

كه خنده كرد كه عالم پر از شكر گرديد * كه لب گزيد كه قيمت ز انگبين برخاست

* * *