خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٨٩

[ 28 . ] مولانا مقصود

زمانه بود به عكس مراد من دايم * تو هم به طالعم اى بخت واژگون شده‌اى

ستون درد شو اى كوهكن ز جاى مرو * چرا ز تلخى شيرين به بيستون شده‌اى

* * *

اى سپهر انصاف تا فرهاد و مجنون رفته‌اند * مثل من ديوانه‌اى در كوه و هامون يافتى ؟

اى غم از جانم چه مىخواهى به كام دشمنم * ديده پرنم ، جان پر از غم ، دل پر از خون يافتى

* * *

بيگانه تا شده‌ست ز من آشناى من * خلقى ز هر طرف شده گرم جفاى من

با صد هزار عهد ز من سركشيد و رفت * بدعهد من ، ستمگر من ، بىوفاى من

گفتم كه در فراق تو مقصود كشته شد * سهل است گفت عاشق من شد فداى من

* * *

مدّعا فهم بتى كو كه به يك گردش چشم * از دلم وسوسهء عرض تمنّا ببرد

رخصت چشم بده تا به سر كار آيد * غمزه را سر دهد آرام ز دلها ببرد

* * *

دارم شب هجرى كه قيامت سحر اوست * آهى شررانگيز كه دوزخ شرر اوست

صد تلخ شنيدم ز لبش بهر سؤالى * از زهر ، عجب تعبيه‌ها در شكر اوست

اى دل نشوى ايمن ازين ابروى خندان * كين فتنه و غوغا همه در زير سر اوست

خاكم به دهن تاب ندارم كه نگويم * آن گنج روان بين كه به زير كمر اوست

* * *

در حيا بكَن و شرم را پس سر كن * به صدر مصطبه بنشين و رنگ پا بركن

مده « 1 » به دست فراقم كه دير خواهد كشت * براى قتلم ازو بهترى مقرّر كن

غمين مباش ز مرگم ولى به رغم رقيب * بيا به پرسش و بنشين و ديده‌اى تر كن

مگو به ميكده ديگر نمىروم مقصود * تو را چه كار به اين حرف ، راه را سر كن

* * *

( 1 ) . اصل : بده .