خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٨٨

[ 28 . ] مولانا مقصود

خوش ميوه‌هاى باغ به تاراج داده‌اى * جرم از تو نيست اين گنه از باغبان توست

از يار اگر رسد ستمى جاى شكوه نيست * اى دل صبور باش غرض امتحان توست

مقصود با خود آى چه غافل نشسته‌اى * اين سروقد كه مىگذرد دلستان توست

* * *

اين وادى عشق است كه در منزل اوّل * فرهاد زبون آمد و خسرو سپر انداخت

مجنون اثرى ديد ازو در رخ ليلى * شد محو جمال و دو جهان از نظر انداخت

در وى نگر و طالب وى باش كه موسى * محروم از آن شد كه نظر بر شجر انداخت

* * *

ز وصل اميد گسستيم و راحتى داريم * به هجر خوى گرفتيم و حالتى داريم

* * *

بيا اى عشق شايد كار بيكاران شود پيدا * حوالت كن غمى تا قدر غمخواران شود پيدا

مصفّا باده‌اى دارم به جام شوق و مىخواهم * كه از گرد ره آن سلطان ميخواران شود پيدا

* * *

مىزنى خنجر به جانها اين نه رسم دلبرىست * قصد جان عاشقان كردن نه كار سرسرىست

پاك دين آن كس كه مُرد از جور يار و دم نزد * شكوه از ياران جانى در طريقت كافرىست

شوق افزون ، صبر كم ، دل مضطرب ، جان بىقرار * مجملًا مقصود ، بر حال تو مىبايد گريست

* * *

خوش است رحم ، جهانى شهيد شد اكنون * به غمزه گوى كه از كارزار برگردد

دل است اين نه منم ، چند پيش خودرايى * به عزّتش بفرستيم و خوار برگردد

* * *