خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٨٧

[ 28 . ] مولانا مقصود

اى از ازل سرشته غمت با سرشت ما * وى تا ابد غم و المت سرنوشت ما

گر نيك و گر بديم نظر بر عطاى توست * آنجا كه لطف توست چه خوب و چه زشت ما

* * *

چو دلبر سركش افتد سيم و زر هم كار نگشايد * زليخا را چه حاصل شد از آن يوسف خريدن‌ها

* * *

قضا چو داد قرار و « 1 » مدار دنيا را * به دست زلف تو داد اختيار دلها را

ز بس كه تلخ جواب است آن لب شيرين * شكست در دل من لذّت تمنّا را

به صبر مرتبهء عشق مىرسد جايى * كه اجتناب ز يوسف بود زليخا را

* * *

شد چليپاى سر زلف تو محراب دلم * هيچ از كف ندهم شيوهء ترسايان را

آه از آن موى ضعيفى كه بناگوش تو راست * گوشمال عجبى داد توانايان را

* * *

ساقى امشب مىدهد آبى كه مىسوزد مرا * بىتكلّف بادهء نابى كه مىسوزد مرا

نيستم واقف ز وضع شب‌نشينيهاش ليك * مىكند تا چاشتگه خوابى كه مىسوزد مرا

* * *

ديگر چه در ضمير دل بدگمان توست * ايمن نشين كه عصمت تو پاسبان توست

( 1 ) . اصل : - و .