خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٦

[ 27 . ] مولانا حيدر ذهنى

همچو ذهنى از در آن بىوفا از هيچ باب * رو نمىتابم اگر دانم يقينم مىكشد

* * *

به هر جرمى نمىرنجانَدَم آن شوخ و مىترسم * گناهان مرا مجموع بر بالاى هم گيرد « 1 »

* * *

لطفت ار باشد توان بىمنّت جان زيستن * ور نباشد « 2 » با زلال خضر نتوان زيستن

باشد از هر ذرّه‌ام نسبت به يار آميزشى * محرميّت اين و ، مىبايد به حرمان زيستن

خودفروشى باشد ار گويم نمىارزم به هيچ * ليك بر جانم گرانى دارد ارزان زيستن

جان فداى چشم بيدارم كه خوش دريافته‌ست * از تماشاى جمالت ذوق حيران زيستن

خودنمايى كار خوبان شد ز استيلاى حسن * شغل ما بيچارگان از خويش پنهان زيستن

لاف يكرنگى و از مطلوب بودن بىخبر * شرم بادت شاد باشد گر دلت ز آن زيستن

* * *

به كوه طور اگر موسى تمنّاى لقا دارد * ز استيلاى عشق است اين ، و عشق اين اقتضا دارد

سگ آن آستان ناديده مىانگاردم يعنى * كه اين بيگانگى صد آشنايى در قفا دارد

* * *

( 1 ) . اصل : كرد . ( 2 ) . اصل : نه باشد .