خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٤

[ 27 . ] مولانا حيدر ذهنى

چو بخت خويشتن يكبارگى رفتم به خواب امشب * درآ خوش با رقيبانت كه من بردم عذاب امشب

چنان از رفتن او مضطرب حالم كه گر آيد * به دلجويى ، نخواهد گشت رفع اضطراب امشب

* * *

بيا كه سايه صفت هر قدم اسير تو گردم * اسير قامت و رفتار دلپذير تو گردم

ز طوف كوى تو نه شب روم نه روز نشينم * بدان اميد كه يك‌بار در ضمير تو گردم

* * *

ز مى چون رخ برافروزد مرا سوز دگر باشد * يكى آتش كه افروزند سوزش بيشتر باشد

* * *

دل و جان هر دو ز زلف و دهنى مىگويند * عاشقانند ، ز هرجا سخنى مىگويند

پرتو عشق تجلى همه جا داده از آن * لاله را عاشق خونين‌كفنى مىگويند

مىكنم چاك ز غم جامهء جان چون ذهنى * هر كجا قصّهء گل پيرهنى مىگويند

* * *

چنين كه حسن تو مستغنى از وفاى من است * دوام عمر نخواهم كه آن بلاى من است

طبيب بيهده داروى خود مكن ضايع * مريض عشقم و مردن همين دواى من است

غمين مشو اگر از كشتنم پشيمانى * تأسفى ز تو گر هست خونبهاى من است

ز ناله‌ها كه شب هجر كرده‌ام ز غمت * هنوز گوش جهانى پر از صداى من است

* * *