خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٣

[ 27 . ] مولانا حيدر ذهنى

از بس كه آمديم برت منفعل شديم * رسوا شديم و خوار شديم و خجل شديم

مىخواستيم جان به وفايش كنيم صرف * او زود بىوفا شد و ما هم دو دل شديم

معلوم بود كشتن ذهنى ز لطف تو * از لطف بىحد تو با من ، منتقل شديم

* * *

غم چو شد سايه‌فكن سايه‌نشين من بودم * هركجا پاى ستم رفت زمين من بودم

نتوانست كه تاب ستم آرد اغيار * آنكه تاب ستم آورد همين من بودم

* * *

گَرْم شد جاى دگر دل ترك يار خويش كرد * بىوفايى ديد ترك گلعذار خويش كرد

جست از دام تو ، در زنجير دام ديگرست * اين دل ديوانه آخر فكر كار خويش كرد

آنكه دايم اختيارش بود در دست غمت * ديگران را رفت و صاحب‌اختيار خويش كرد

سوخت ذهنى خويش را تا وارهد از جور تو * طرفه‌كارى عاقبت با روزگار خويش كرد

* * *

آوارهء بيداد تو در هر گذرى هست * در شهر به هر گوشه كه رفتم خبرى هست

بىعرض تمنّا « 1 » اگرت كام نبخشند * نوميد نباشى كه حيا را اثرى هست

* * *

مگر در راهش افتم بهر پابوسش دهم جان را * كنم يك دَم به خود مشغول آن سرو خرامان را

گريبان پاره كردم تا به دامن چون نگه كردى * براى پاره كردن ، باز مىدوزم گريبان را

* * *

( 1 ) . اصل : تمنات .