خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٢

[ 27 . ] مولانا حيدر ذهنى

آورده‌اى رميده دلم را دگر به دام * اين خون گرفته باز فريب تو خورده است

* * *

ماه مسافرم به سفر رفت واى من * صبرى مگر دهد به دل من خداى من

هجر توام اگر بكشد هيچ باك نيست * باشد تأسّفى ز تو بس خونبهاى من

تا از تو دور مانده‌ام اى كعبهء مراد * هر لحظه مىدهد غمى از نو سزاى من

ترسم خجل شوى ز خود آنها كه كرده‌اى * ظاهر شود اگر به تو روزى وفاى من

ذهنى گرفته‌ام به غم هجر الفتى * من مبتلاى اويم و او مبتلاى من

* * *

ز هر شكّر لبى كى خاطر ناشاد بگشايد * لب شيرين مگر بند از دل فرهاد بگشايد

سراپا چشم گردد در تجلّيگاه حسن او * اگر لطفش نظر بر كور مادرزاد بگشايد

* * *

اى كه كردى صيد خود مرغ دل محزون من * چند خواهى ريخت از تيغ تغافل خون من

آن‌كه مىشد شاد نام عاشقى چون مىشنيد * ننگ دارد از من و از عشق روزافزون من

همچو ذهنى در تو افسون محبّت مىدمم * بر خلاف مدّعا دارد اثر افسون من

* * *

گرنه هر دم آستين بر چشم خون‌پالا نهم * تا كمر در خون نشينم بر زمين چون پا نهم

بو اگر يابم ز گل‌هاى كف پاى سگش * از شعف بيهوش گردم سر به جاى پا نهم

مىروم در راه عشقش تا مرا پا مىرود * يا برآرم كام ازو يا سر در اين سودا نهم

* * *

چو ذرّه دور ز خورشيد خود قرار ندارم * تمام شوقم و در بزم يار بار ندارم

* * *

طالع من باعث صد محنت و غم مىشود * من به اين طالع اگر عاشق نباشم مىشود ؟

ذهنى بيچاره از بزم وصالش هر نفس * مىشود محروم‌تر هرچند محرم مىشود

* * *