خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧١

[ 27 . ] مولانا حيدر ذهنى

نرنجم به اغيار اگر خو كنى * تو با من چه كردى كه با او كنى

تو آنى كه با مدّعى روبه‌رو * نشينى و با ما به يك رو كنى

دلا خواهى از نااميدى وصل * كه يكبارگى ترك آن كو كنى

نصيبى اگر هست باقىست وقت * كه از باغ وصلش گلى بو كنى

حرامت بود لذّت جور او * چو ذهنى اگر شكوهء او كنى

* * *

بىگمان تير جفا بر من نهان مىافكند * تيز « 1 » مىاندازد آن شوخ و كمان مىافكند

من نشان ناوك بيدادم و آن جنگجو * قادر انداز است و اكثر بر نشان مىافكند

گرچه مىدانم كه جورش بر من از دانستگى است * ساده‌لوحيهاش بازم در گمان مىافكند

* * *

مُردم چو در وفايت ، دل از جفا بگردان * تابوت من بيارا ، در كوچه‌ها بگردان

يا رب خلاصىام بخش از ننگ زندگانى * يا چرخ و انجمت را بر كام ما بگردان

تا پاى رفتنت هست ، ذهنى به فكر خود كوش * يعنى ز راه عشقش برخيز و جا بگردان

* * *

گرچه در هجرش به خاك ره برابر گشته‌ام * گردباد عشق او دارد همان سرگشته‌ام

از غم مهجورى و درد فراقم باك نيست * مىكُشد اينم كه پندارد ازو برگشته‌ام

تا به سويت آمدن تقريب مىبودى مرا * كاش در كوى تو بودى خانهء درگشته‌ام

* * *

( 1 ) . اصل : + را .