خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٨

[ 26 . ] مولانا شرف

من كه باشم كز پى تاراج صبرم چون تويى * رنجه « 1 » دارد غمزه را ، آزرده سازد ناز را

بىصدا قانون عشق آوازه در عالم فكند * طرز ديگر بسته‌اند ابريشم اين ساز را

بهلهء تركان ز خونم پنجه رنگين مىكنند * خاصه آن وقتى كه بربندند طبل باز را

اين‌چنين كش دام قيد عشق بال و پر شكست * مرغ دل در خواب خوش بيند دگر پرواز را

خويشتن را گر شهيد بينم دور نيست * من كه نتوانم ببندم چشم شاهد باز را

مدعى را مهر خاموشى به لب مانم شرف * قفل بگشايم اگر طبع سخن‌پرداز را

* * *

اى در حجاب از مه روى تو آفتاب * وى كاسد از شمامهء زلف تو مشك ناب

اين تقويت كه فتنه از آن چشم شوخ ديد * از دور فتنه‌ساز نبيند مگر به خواب

غير از غمت كه بر دل من باقى است ، دست * نگرفته باج هيچ كس از كشور خراب

* * *

از تاب رخت بس كه دل سوخته دارم * شوقم كشد و از تو نظر دوخته دارم

گر گشت ستم‌پيشهء تو باكم از آن نيست * من نيز دلى با ستم آموخته دارم

در عشق بهشتىصفتان زين دل سوزان * در پهلوى خود دوزخى افروخته دارم

و له فى التاريخ

طهماسبْ شه آن يگانهء دهر * مرغ روحش فلك مقام است

از حشمت اين حضيض ، حالا * بر عرش ملايك احتشام است

( 1 ) . اصل : رنج .