خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٩

[ 25 . ] مولانا افضل دوتارى

آزار من برابر دشمن مكن كه من * خود را مقرّب تو به او وانموده‌ام

* * *

مبين بيهوده سوى غير غمخوارت نخواهد شد * چو من او هم به يك ديدن گرفتارت نخواهد شد

چرا داغ ستم كم مىكنى بر سينهء ريشم * مگر ديگر هواى گشت گلزارت نخواهد شد

* * *

تا مدعى ز رشك بميرد ز بزم او * صد جور ديده افضل و بيرون نمىرود

* * *

بس كه نياز من تو را بر سر ناز مىبرد * ناز تو آخر از دلم ذوق نياز مىبرد

* * *

قربان سر و چشم تو گردم كه نگاهى * نگذاشت كه پيرامن رخسار تو گردد

* * *

غير بىتاب است و من از ذوق مىميرم كه نيست * غير بىتابى اثر ذوق خيال يار را

* * *

ترسم اجل دمى كه تو غمخوار من شوى * شرمنده از وفاى غم يار من شوى

نزديك شد كه از تف خورشيد مهر من * راحت طلب ز سايهء ديوار من شوى

ترسم كه رحم موجب دردِ دلت شود * در حشر گر دچار دل زار من شوى

* * *

نزديك شد كه بر سر مهر آورد تو را * آن شعله‌هاى آه تغافل‌گداز من

* * *

هرگز به غير صحبت ما درنمىگرفت * گويا نمانده مهر تو يك ذرّه در دلش

* * *