خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٥

[ 24 . ] مولانا وحشتى

چون شعله خون گَرْم چكد تا به حشر ازو * بادى كه بر مزار شهيدان گذشته است

* * *

خيال عارض او از درِ دل گر درون آيد * سرشكم تا به دامان قيامت لاله‌گون آيد

چنان ناسور شد در عشق او داغم كه چون ميرم * ز داغ لاله‌هاى تربتم تا حشر خون آيد

دريدم بس كه بر تن جامه در هجران پس از مردن * گل حسرت گريبان چاك از خاكم برون آيد

فكند آخر مرا در وادى سوداى عشق او * كه صد جا پاى دل هر گام بر سنگ جنون آيد

* * *

سگ تو بو نكند استخوان من كه مباد * به آشنايى خويشم اميدوار كند

* * *

هر شبم فوارهء خون مىشود شمع مزار * كور دل را ديده در خاك لحد خونبار نيست

يار نايد در دلى كز داغ حرمان فارغ است * سير آن گلشن چه كار آيد كه گل بودار نيست

* * *

خلل‌پذير نگردد محبّت از خوارى * بناى چرخ چو بنياد عشق محكم نيست

* * *

ما بجز غم مهربانى از كسى كم ديده‌ايم * مهربانيهاى بيش از پيش « 1 » از غم ديده‌ايم

لاله‌ها بر تربت ما نشكفد از صد بهار * بس كه ما دل‌مردگان در هجر ماتم ديده‌ايم

* * *

( 1 ) . اصل : پيش از بيش .