خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٤

[ 24 . ] مولانا وحشتى

مرا ز درد ، دلِ ناتوان بياسايد * ز سود ، رنج كشد وز زيان ، بياسايد

زمين ز سوز دل من تهى كند پهلو * نشد نصيب كه چشمم بر آن بياسايد

* * *

ديده‌ام يك نظر از چاك گريبان به خيال * همچنانم سر فكرت به گريبان مانده

دل به آتش بُوَدَم زنده ، چو ماهى از آب * بس كه از عشق تو در دوزخ هجران مانده

* * *

نديدم از تو نشان گرچه هر زمان خود را * به جست‌وجوى تو در عالمى دگر ديدم

* * *

مرا بىغمزهء او چاك ، هرسو در تن افتاده‌ست * ز شوق ناوكش در سينه‌ام صد روزن افتاده‌ست

دگر از بيخودى گم كرده‌ام دل را نمىدانم * كه وقت گريه شبها در كدامين گلخن افتاده‌ست

* * *

در سر مرا هواى جنون جوش مىزند * چون شعله‌ام درون و برون جوش مىزند

* * *

هر قدم گم شوم از ذوق طلب گرچه نكرد * طى اين باديه بسيارتر از من دگرى

شادم از بخت كه بر بستر مردن بفكند * چشم بيمار تو بيمارتر از من دگرى

* * *

تا تصوّر كرده‌ام خط بر رخ جانان خويش * هر نفس از مشك تر پر مىكنم دامان خويش

روى كفر از من سيه شد بس كه سودم در خيال * بر نشان پاى زلفش چهرهء ايمان خويش

* * *

بر هركه پاسى از شب هجران گذشته است * روز جزاش در نظر آسان گذشته است