خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٣

[ 24 . ] مولانا وحشتى

يك لحظه گريه گر نكنم كور مىشوم * گويا چراغ چشم من از آب روشن است

* * *

فرهاد اگر از بيستون گلگون به گردن مىبرد * من بيستون را مىبرم كارم چو بر گردن فتد

* * *

مگر آفتاب پنهان شده در سواد زلفت * كه فلك نمىتواند در صبح بازكردن

* * *

هر سحر گل چشم بر راه است پندارى شبى * گردى از كوى تو در دست صبا خواهد فتاد

* * *

گر به گلخن افكند خاشاكى از كوى تو باد * موسى از طور تجلّى رخت در گلشن كشد

* * *

شب در گمان افتم كه دل با اشك خونين شد برون * ز آن پرسم احوالش سحر از ديدهء بيدار خود

* * *

درين گلشن يقينم شد كه در هر صبح شاخ گل * لباس تازه بهر خاطر مرغ چمن پوشد

* * *

سوداى تو در كوى غمم بىخبر انداخت * دريوزهء وصل تو مرا دربدر انداخت

از حسرت پابوس تو روزى كه شدم خاك * چون گرد مرا باد به هر رهگذر انداخت

* * *

از حرص سوختن دل من از هوا گرفت * داغى كه چرخ نامزد جان لاله كرد

* * *

نتوان كرد نهان بعد هلاكم در خاك * بس كه روشندلم از مهر رخ ماهوشان

* * *