خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٢

[ 24 . ] مولانا وحشتى

دوش چندان گريه كردم از غم ناديدنش * كز سرشكم در نهاد سنگ آتش نم گرفت

* * *

هماى وصل او گر بر مزارم سايه اندازد * به صد شوق از ته خاك استخوان من برون آيد

* * *

مردم از شوق تو صد بار و هنوزم چو نفس * بهر ايثار تو جان از پى جان مىآيد

* * *

شبى دارم كه گر بودى سواد زلف مشكينش * چراغ كنج محنت‌خانهء هجران من بودى

* * *

از غيرت عشق تو به هرجا كه رسيدم * اندوه دل غمزدگان رُفتم و رفتم

* * *

در دمِ مردن مرا جز اشك بر بالين نبود * اشك خونين عاقبت چشم مرا برهم گرفت

* * *

كس در اين غمكده از ضعف نبيند اثرم * اگر از چشم تصوّر نگرانم باشد

* * *

خاك مجنون همه بر باد فنا رفت و هنوز * از بيابان بلا بوى جنون مىآيد

* * *

صد قيامت رفت و گرد از تربت ما برنخاست * غمزه‌اش يا رب چه در كار شهيدان كرده بود

* * *

هركه با عشق تو در خاك به اين خوارى خفت * روز محشر به صد اعزاز و كرامت برخاست

* * *