خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥١

[ 24 . ] مولانا وحشتى

از بس كه خواست وصل لبت از خدا لبم * نزديك شد كه سوده شود از دعا لبم

از شوق پاىبوس سگانش به هر قدم * در خاك كرده بر در او بوسه‌ها لبم

* * *

خار مژگانم چو گلبن غنچه مىآرد به بار * بس كه چشم خونفشانم بر گل رويت بماند

* * *

در ره عشق آن‌چنان با بخت بد يارم كه چرخ * كينه با هركس كه دارد انتقام از من كشد

* * *

نه بر مژگان دمادم اشك آتشبار مىبندم * به اعجاز محبّت شعله را بر خاك مىبندم

شكست آخر ز بار كفر صد جا پشت ايمانم * ز بس كز زلف او زنّار بر زنّار مىبندم

* * *

از غم ، شراب ناب در او خون دل شود * بعد از هلاك ، خاك مرا گر سبو كنند

* * *

عمرى از پهلوى خود دادم سگت را استخوان * بر درت ندهد هنوزم جاى در پهلوى خويش

* * *

خويش را در پرده ، مهر از شرم رخسارى كشيد * باد پندارى نقاب از چهرهء يارى كشيد

از پى آزادى مرغان بستان طعنه‌اىست * هر صفيرى كز قفس مرغ گرفتارى كشيد

پيش آهم آسمان خود چيست ، گويى روزگار * در جوار شعله‌اى از خار ديوارى كشيد

* * *