خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٩

[ 24 . ] مولانا وحشتى

تمام خون شود از چشم تر فروريزد * گرم به عهد تو هر دم دلى دگر بخشند

خوشم كه دوزخ سوزان و سينهء گرمم * ز روى مهر به هم شعله و شرر بخشند

* * *

خار مژگانم چو گلبن غنچه مىآرد به بار * بس كه چشم خونفشانم بر گل رويت بماند

* * *

نرگس بيمار او را يك نظر ديدم به خواب * تا قيامت زندگى بر من به بيمارى گذشت

* * *

تا كى به ياد لعل تو در بزم آرزو * اين دل‌شكسته ، خون ز سفال جگر خورد

چون شعله‌هاى آه به سوى تو سر دهم * سوزم چو بر گل تو نسيم سحر خورد

* * *

تا از نهال قامت او دور مانده‌ام * آتش‌فروز چون شجر طور مانده‌ام

چون نور ديده در نظرم جلوه مىكند * با آنكه سالهاست ازو دور مانده‌ام

* * *

بىتيغ بيداد بتان ، يك جان ز تن « 1 » نايد برون * گر خود ز ديوان قضا صد بار فرمان دررسد

* * *

بار دلم گران شده چندانكه گاه‌گاه * بر دوش آرزو غم دل بار مىكنم

* * *

به دردى مردم از عشقت كه چون از خاك برخيزم * هنوز از كلبهء ماتم فغان من برون آيد

* * *

هر ديده كه در ساغر او خون جگر نيست * از نشئهء « 2 » ديدار تواش هيچ خبر نيست

نشكفته بماند گل او تا به قيامت * باغى كه در او باد صبا ، آه سحر نيست

در هجر بسى كشتى امّيد شكستيم * چون موج از اين بحر مرا راه بدر نيست

* * *

( 1 ) . اصل : يك تن ز جان . ( 2 ) . اصل : نشاه .