خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٨

[ 24 . ] مولانا وحشتى

صد سال اگر در آتش غم‌سوزىاش رواست * هر دل كه آرزوى وصال تو كرده است

* * *

اگر تا حشر گريم آتش عشق تو نگذارد * كه مژگان شرربارم ز آب ديده نم گيرد

ز بيم آه جانسوزم نهان شد دوزخ جاويد * عجب نبود گر از سوز دلم راه عدم گيرد

ستم آخر چنان بنياد هستى كند در عهدت * كه مرگ از بيم جان هر لحظه دامان ستم گيرد

* * *

امشب هزار مرتبه از سوز عشق تو * چون آفتاب شعلهء آهم جهان گرفت

از بس كه سركش است سمند وصال تو * دست تصوّرش نتواند عنان گرفت

* * *

كسى چون جان برد از غمزه‌هاى او كه هر ساعت * اجل در خون از آن مژگان زهرآلود مىگردد

* * *

اگر عكس جمالت بر دل غم‌پرورم افتد * به جاى اشك خونين ، آتش از چشم ترم افتد

چنان در آتشم بىاو كه دوزخ را به رشك آرد * به هر دريا كه بعد از سوختن خاكسترم افتد

* * *

ز محبّت تو چندان تَفِ دل به خاك بردم * كه فرشتهء عذابم به سر مزار نامد

* * *

مردم از خجلت آن سخت كمان كآتش دل * سوخت هر تير كه بر سينهء سوزانم زد

* * *

كى با همه افراختگى دوزخ جاويد * از عهدهء يك لحظه گناهم بدرآيد

* * *