خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٦

[ 24 . ] مولانا وحشتى

روزى كه شد به باد تن ناتوان من * چندين هزار تير بلا در كمان بماند

* * *

آنچنان گشته‌ام از ضعف كه مىافشانم * خاك كوى تو به امداد صبا بر سر خويش

* * *

خويش را در پرده مهر از شرم رخسارى كشيد * باد پندارى نقاب از چهرهء يارى كشيد

نغمه‌سنج باغ ، بلبل نيست مرغ روح ماست * كاو به يادت هر سحر خود را به گلزارى كشيد

از پى آزادى مرغان بستان طعنه‌اىست * هر صفيرى كز قفس مرغ گرفتارى كشيد

پيش آهم آسمان خود چيست گويى روزگار * در جوار شعله‌اى از خار ديوارى كشيد

* * *

غم نمىگردد به گِردِ كلبهء احزان ما * ننگ دارد خار صحراى غم از دامان ما

بس كه آتش زد گل داغ دل ما در نسيم * راه مىگرداند اكنون باد از بستان ما

* * *

بس كه گرم آمد سرشك از ديدهء بيدار ما * مىجهد چون برق از مژگان آتشبار ما

شعلهء غم تا كى از باغ دل ما سركشد * چند بر آتش سُرايد بلبل گلزار ما

گر شود غمخانهء ما روشن از نور رخت * راه بر خورشيد گيرد سايهء ديوار ما

* * *

دل از ديوانگى آخر چنان گم شد كه مجنون هم * نيابد در بيابان بلا ديوانهء ما را

* * *

بر سر كوى تو شبها گذرانديم به عيش * كآسمان پوشش ما بود و زمين بستر ما