خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٥

[ 24 . ] مولانا وحشتى

دوزخ طبيعتم ، نفسم آتشين بود * سوزد ، گر آفتاب به من همنشين بود

از برق آه ، شمع فلك را نگون كنم * گر سايهء تو با تو دمى همنشين بود

* * *

هر گوهر اشكى كه مرا از نظر افتاد * در پاى تو غلتيد و چو من بىخبر افتاد

لبريز بود تا ابد از نور چو خورشيد * هر ديده كه در خواب بر آن سيمبر افتاد

جان پيشتر از وعده به تن آمد و گويى * او را به غلط بر سر خاكم گذر افتاد

آتشكدهء عشق بود عالم و افلاك * خاكستر دلهاست كه بر يكدگر افتاد

پاشيد ز هم طور دل از برق تجلّى * گويى ز خيال رخ او پرده برافتاد

* * *

از بس كه گشتم وحشتى آماجگاه تير او * هر لحظه‌ام صد استخوان از چاك پيراهن فتد

* * *

هزار شعله مرا بىتو در جگر گيرد * كسى چگونه تواند دل از تو برگيرد

به يار همرهم امّا دل از پريشانى * هزار مرتبه هر گام ازو خبر گيرد

* * *

چو اخگر زندگانى كرده‌ام بسيار در آتش * شرار شعله‌هاى شوق را سوز دگر باشد

كسى كاو در بُن هر مو ندارد نيش مژگانى * هزارش داغ حسرت روز محشر بر جگر باشد

* * *

زليخا گرچه در خلوت هم‌آغوش است با يوسف * همان چشم دل از حيرت به راه كاروان دارد

در آن كو ، سالها پامال هر بىدرد بايد شد * كسى كاو شوق پابوسش چو خاك آستان دارد

* * *