خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٤

[ 24 . ] مولانا وحشتى

دلم چون عاصيى كز آتش دوزخ برون آيد * به روز وصل دارد بر جبين صد داغ هجران را

ندارد آسمان هم درخور امّيد من كامى * از آن هرگز نديدم بر مراد خويش دوران را

بتى دارم كه گر در آب افتد عكس رخسارش * ز آتش روى برتابد دل آتش‌پرستان را

* * *

صد ظلمات گم شود در شب تار هجر او * چرخ مگر ز بخت من بافته اين گليم را

* * *

بس كه در سجدهء بت ، صدق برهمن ديدم * شد به بتخانه بدل مسجد آدينهء ما

* * *

دستور گريه دادم ، چشم گهرفشان را * وز دُر اشك بردم ، ناموس بحر و كان را

ز آسيب بوسه ديدم بر پاى او نشانى * يا رب دگر كه بوسد آن خاك آستان را

* * *

سالها ديدهء من اشك جهان‌پيما داشت * ابر غم چشم مرا در عوض دريا داشت

آتش هجر تو امروز به جانم افكند * آنقدر سوز كه دوزخ ز پى فردا داشت

در ازل چشم محبّت به تو روشن گرديد * عشق را حسن تو اوّل به سر غوغا داشت

تا نگرديد ستون ، آه جگرسوختگان * آسمان را نتوانست كسى برپا داشت

* * *

چو گرد بىخبر از خويش دامنت گيرم * اگر تو را به سر خاك من گذر باشد

چنان گريستم از غم كه روز حشر هنوز * ز خون ديدهء من آفتاب تر باشد

* * *

چو عارض تو فروزنده از شراب شود * هزار مرتبه آتش ز شرم آب شود

خيال روى تو سوزى فكنده در جانم * كه گر تصوّر دريا كنم سراب شود

* * *