خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٠

در نعت گفته

دلم تا ديد رويش بند شد در حلقهء مويش * چو مرغى كاو شب تاريك چشمش بر چراغ افتد

* * *

درون سينهء تنگ آه دوزخ تاب من پيچد * چو فانوسى كه دود شعله‌اش در پيرهن پيچد

به آن گل نامه نتوانم نوشتن باد را گويم * به دست آرد غبار مشك و در برگ سمن پيچد

* * *

نشست يار چو در خانه تيره شد روزم * صفاى روز نماند چو آفتاب نشست

دلم به ساعد سيمين ربود آن بت مست * بتان به تحفه دلم مىبرند دست به دست

* * *

لبت ز خنده نمك بر جراحت جان ريخت * نمك ز تنگى جا از لب نمكدان ريخت

زمانه دفتر اوصاف حسن يوسف را * ز شرم روى تو برد و به چاه كنعان ريخت

* * *

ز گريه‌ام جگر داغدار تازه شود * چو لاله‌زار كز ابر بهار تازه شود

نه لاله است كه رويد ز تربت فرهاد * كه خون ناحق او هر بهار تازه شود

* * *

دل غم‌پرورم بر عشرت جاويد مىخندد * به نوميدى ز بس خو كرده بر اميد مىخندد

نمىدانم صبا عطر كدامين پيرهن دارد * كه بويش در دماغ غنچه تا پيچيد مىخندد