خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٩

در نعت گفته

نرگس مردم فريب او به يك جام عتاب * يك جهان مخمور حرمان را به لب خميازه بست

هاله مشكين به گرد مه ز خطّ بالا نشست * يا كتاب دلبرى را عنبرين شيرازه بست

* * *

شراب ناز ساقى در قدح مستانه مىريزد * چنان مستانه مىريزد ، كه از پيمانه مىريزد

به مرگ من نمىريزد سرشك از ديده اين بدخو * كه از بهر فريب مرغِ دلها دانه مىريزد

نمىافتد شعيب از شمع مجلس پرتوى بر كس * ز بس بر گردِ او خاكستر پروانه مىريزد

* * *

غبار مشك چو بر برگ ياسمين افشاند * ز حسن بر رخ خورشيد آستين افشاند

دلش ز سنگ اگر نيست بر چرا نخورد * كسى كه تخم محبّت در آن زمين افشاند

* * *

سيل اشكم كاش ويران سازد اين كاشانه را * جاى در ويرانه بهتر مردم ديوانه را

سوختن در عاشقى ، شرط است اى مرغ چمن * سرمه كن در چشم خود خاكستر پروانه را

هر زمان دل را ز بىصبرى به شوخى مىدهم * مرد مفلس مىكند مرهون به هركس خانه را

بازمىآيد شعيب از كعبه در دير مغان * گر برهمن پاك از آتش كند بتخانه را

* * *