خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٦

در نعت گفته

شوقى كه سر به جيب ملامت كشيده بود * ديگر شده‌ست دست و گريبان طاقتم

رشكم به قاتلى است كه با اين غلوى شوق * ز آمد شد خيال تو از خود ، به غيرتم

غيرت بهانه‌جو و تو گرمْ اختلاط غير * زين پس عجب كه گرم شود با تو صحبتم

نشتر زدى تو بر رگ و جانم ز درد دل * ديگر مزن شعيب نمك بر جراحتم

* * *

مزن به شمع دلم آستين بيزارى * كه دودمان وفا روشن از چراغ من است

* * *

در دل خيال او شب ديجور مىگذشت * شب تا به روز قافلهء نور مىگذشت

* * *

در دام فراق تو من آن صيد زبونم * كآلودن تيغ است زبان تو به خونم

* * *

به اندك التفاتى بر لبم نه مهر خاموشى * كه آهم مىكند امروز بر گردون هم‌آغوشى

سرت گردم مپوش از من اگر درد دلى دارى * كه از لطف تنت پيداست رازى را كه مىپوشى

* * *

به مرهم آشنايى نيست زخم سينه‌ريشان را * نمك آسودگى بخشد جراحتهاى ايشان را

زليخا خود رساند مژدهء پيراهن يوسف * اگر در خاطر آرد انتظار پير كنعان را

هجوم بلبلان ديدم به گرد خويش دانستم * كه باهم الفتى مىبوده دلهاى پريشان را

* * *

اى كاش ناله كم به دل او اثر كند * تا نااميدىام غم دل بيشتر كند

ز آن پيشتر كه چشم گشايم به روى او * ذوق نظاره‌اش ز خودم بىخبر كند

ننهاده پاى در دل من خرّمى هنوز * غم مىرود كه درد و بلا را خبر كند

اى دل ز صبر چارهء كارت نمىشود * با چاره‌گر بگوى كه فكر دگر كند

با غير گرم صحبت و بهر فريب من * سازد بهانه‌اى و به سويم نظر كند

* * *