خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٤

در نعت گفته

ما بلبل عشقيم و گلستان قفس ماست * محمل‌كش درديم و ملامت جرس ماست

ماهىست كه برتافته سرپنجهء خورشيد * آن چهره كه سيلىزن روى هوس ماست

ترسم كه ز خاكستر دل دود برآرد * اين شعلهء سوزان كه هم‌آغوش خس ماست

* * *

به هزار حيله دل جا چو به بزم يار گيرد * نگذارد اضطرابش كه دمى قرار گيرد

تو چنان خلاف عهدى كه به وعدهء تو عاشق * رود و به نااميدى ره انتظار گيرد

تو به كام دل جفا كن كه مراست آن تحمّل * كه ز صبر بىحد من دل روزگار گيرد

* * *

تا نبرند بوى تو گر بتوانم از فسون * بر دل خلق تا ابد سرد كنم نسيم را

* * *

نگسلد در سينه‌ها تار نفس از تيغ مرگ * گر شود پيوند با او رشتهء پيمان ما

با همه آلودگى عطر گريبانش كنند * بر ملايك گر نشيند گردى از دامان ما

* * *

شوق گرسنه چشم اگر در پىاش اين‌چنين دود * زود ز استخوان من سير كند هماى را

* * *

با خيالش چون برآرم آه گرم از دل ، ببين * چون شرر همراه او خورشيد خون‌آلوده را

* * *