خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٣
در نعت گفته
شعيب ار عاشقى از جور جانان شكوه كمتر كن * شكايت از جفا ، مهر و محبّت را زيان دارد
* * *
زليخا خود رساند مژدهء پيراهن يوسف * اگر در خاطر آرد انتظار پير كنعان را
* * *
هنوز با تو دلم را كمال الفت هست * هنوز با تو مرا غايت محبّت هست
هنوز بند زبان هست حيرت ديدار * هنوز مانع عرض نياز ، دهشت هست
هنوز دست وفا مىزند در يارى * اگرچه رشك ، همان بر سر كدورت هست
هنوز شوق محبّت‌فزا به جاى خود است * هنوز در دل من صد هزار حسرت هست
شعيب لاف ز وارستگى مزن كه هنوز * مقيّدى و تو را احتياج رخصت هست
* * *
پوشيده دار از بو الهوس آن روى آتشناك را * حيف است كآلايد كسى دامان حسن پاك را
بر خاك چون افتم طپان از زخم تيغ غمزه‌اش * رشك آورد در اضطراب آسودگان خاك را
چيزى نماند از هستىام تا عشق زد آتش به جان * دوزخ گدازد كى كجا مشتى خس و خاشاك را
ديگر شعيب از عاشقى گر نيست دردى در دلت * باز از كجا آورده‌اى اين ديدهء نمناك را
* * *
در سينه خيال رخ منظور نگنجد * در دوزخ جاويد بلى حور نگنجد
فرياد كه در جان من افروخته حسنت * آن شعله كه در حوصلهء طور نگنجد
در بزم محبّت همه بر خاك فشانند * آن باده كه در ساغر منصور نگنجد
بر چاك جگر ريزهء الماس فشانيم * در زخم چنين ، مرهم كافور نگنجد
* * *