خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٢

در نعت گفته

به ياد حفظ تو سازد حباب را فانوس * به سوى آب برد شمع اگر ز باد پناه

و له فى الغزليّات

گر مرا گلشن فردوس نشيمن گردد * بىتو از دود دلم تيره چو گلخن گردد

برق حسنى كه زبان مَلَك انگيزد دود * او كجا گرد من سوخته خرمن گردد

به همين شعلهء حسن ار به چمن بخرامى * هر نهالى شجر وادى ايمن گردد

منم آن كشتهء شمشير محبّت كه ز شوق * روح قدس آيد و بر گرد سر من گردد

دور از آن روى نكو تلخ حياتى كه مراست * جاى آن است كه گرد سر مردن گردد

* * *

باز عشق آمد و دل را خبر از زارى داد * ديده را تا به ابد منصب بيدارى داد

كاش صبرى دل بىتاب مرا مىآموخت * آن‌كه چندين به تو تعليم جفاكارى داد

رشك غيرم ز كمند تو خلاصى بخشيد * آه كاين باده مرا نشئهء هشيارى داد

شوق بسيار من و صبر كم و حسن وفا * دل بىرحم تو را خو به ستمكارى داد

نكند آرزوى عمر ابد همچو شعيب * هركه جان در ره يارى و وفادارى داد

* * *

به بدگويى تو را آن كس كه با من سرگران دارد * مرا هم با تو از ناگفتنىها بدگمان دارد

نشين اى شوق يك چندى پس زانوى نوميدى * كه رشك صبرِ فرهاد است و غيرت در ميان دارد

بيا اى ناله وز تأثير دستى زن به دامانش * كه شوق بىتحمّل پاى بر بنياد جان دارد

تغافل تا به كى ، بيگانگى هم غايتى دارد * سرت گردم هنوز اين عشق جاى امتحان دارد

ز رشكم تا كُشد گويد حديث صحبت خلوت * به اين هم راضىام كاين حرفها از من نهان دارد