خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٠

[ 23 . ] مولانا فريد الدين شعيب

نرگس فتنه‌گرت تيغ بلا را جوهر * غمزهء كينه‌ورت تير اجل را پيكان

ديده مشتاق به تير تو ، چو عاشق به وصال * سينه آسوده ز زخم تو چو درد از درمان

دل غم‌پرور من نخل محبّت را بر * گريهء حسرت من مزرع غم را باران

دل كه در قيد تو باشد چه كند ميل چمن * باغ بر مرغ گرفتار نمايد زندان

چون كنم از تو شكايت به كسى از غيرت * آورم گَر به زبان نام تو ، دزدم ز زبان

گر خضر لذّت تيغ ستمت دريابد * نكند آرزوى زندگى جاويدان

حسرتى كز تو مرا گشته گره در دل تنگ * تنگدل گردى اگر آورم آن را به زبان

آه از آن نرگس پرفتنه كه هنگام فريب * به نگاهى شكند در دل آزرده فغان

ناله چون عدل جهاندار جهان بگرفتى * حيرت ار مهر خموشى بنهادى به دهان

آن جهاندار جهانگير كه با همّت او * سخن از رفعت گردون معلّا نتوان

خان و خانزادهء آفاق محمد صالح * آنكه بحر كف او خنده زند بر عمان

بگسلد سلسلهء روز و شب از يكديگر * تيغ كين گر ز سر خشم كشد بر دوران

اى به جودت امل گرسنه چشم از سر ذوق * همچو عاشق به وصال از پس هجران نازان

گر فتد صاعقهء قهر تو بر ابر بهار * در چمن جاى گل اخگر بدماند باران

برگ‌ريز از اثرش روى زمين زر گردد * گر ز تو فيض نظر كسب كند باد خزان

تا گه بذل تو را كار نگردد مشكل * زر بىسكّه از اين پس ندهد زرگرِ كان

گر زبان ياد كند ز آتش قهرت به مثل * ژاله‌سان از اثر آن بگدازد دندان

دور نبود كه به خون بقم آلايد خاك * گر گشايد سر تيغ تو بقم را شريان

خوشه از خاك دمد بر صفت شعلهء نار * گر به ياد غضبت تخم فشاند دهقان

معصيت لطف تو را گر به شفاعت طلبد * مغفرت نيز گريزد به پناه عصيان

قطره‌اى را ز گرانى نكند حمل ، زمين * ابر بر ياد وقارت شود ار قطره‌فشان

گر شود بهره‌ور از سرعت عزم تو زمين * تا ابد گردد چون زورق گردون گردان

هر نهالى كه ز سرچشمهء عهدت خورد آب * ارّه را تيز « 1 » نگردد پى قطعش دندان

( 1 ) . اصل : نيز .