خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٨

[ 23 . ] مولانا فريد الدين شعيب

اين غزل را به ياد روى گلى * از سر درد مىسرود هزار

كاى من و همچو من هزار هزار * باد قربان تو را دمى صد بار

صبر من چون وفا و مهر تو كم * جور تو همچو شوق من بسيار

دل من چون تو با محبّت و مهر * سخنت ناآشنا به صبر و قرار

از چليپاى زلف سركش تو * بسته‌ام بر ميان جان زنّار

كرد بر من حرام ز اوّل روز * خجلت عشق لذّت ديدار

باد بر من حرام لذّت عشق * گر كنم آرزوى بوس و كنار

از بس آزار بر دل و جانم * كردى از عاشقى مرا بيزار

از ره عشق تو كشيدم پا * من و زين پس مديح فخر كبار

آن‌كه گر با جهان به خشم شود * بازدارد زمانه را ز مدار

و آن‌كه شهباز همّت عاليش * نكند جز هماى چرخ شكار

دست عدلش كه پاى فتنه شكست * بر در ظلم زد چنان مسمار

كه در اين مرغزار پرتشويش * گرگ چون سگ شده به چوپان يار

كبك در عهد او به خون عقاب * سرخ كرده‌ست چنگل و منقار

تويى آن كاو روا شود ز درت * حاجت خلق از صغار و كبار

بر سپهر از حقيقت « 1 » هاله * كردم از پير عقل استفسار

گفت مىخواست تا مگر كه دهد * ماه با او علو خويش قرار

دست قدرت « 2 » چنان زدش « 3 » بر سر * كه به حلقش فتاد از آن دستار

تيغ الماس گون تو را در كف * چون به خون سرخ شد گه پيكار

هست مانند شاخ مرجانى * كه سر آرد برون ز دريابار

اى خوشا آن سمند صرصر تك * كه بود همچو آب خوش‌رفتار

به مثل گر مصوّران بر كوه * مثل او صورتى كنند نگار

( 1 ) . اصل : لاله . ( 2 ) . اصل : قدرش . ( 3 ) . اصل : روش .