خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٧

[ 23 . ] مولانا فريد الدين شعيب

كنون سزد كه نهم پاى فخر بر سر چرخ * كه دست داده مرا خاكبوسى اين در

شعيب وقت دعا شد زبان شكوه ببند * كه بعد از اين سخنى نيست از دعا خوشتر

هميشه تا كه بود بر خلاف فصل شتا * تموز پرتب‌وتاب و بهار تازه و تر

بهار عمر عزيز تو را خزان مرساد * نهال عيش تو سرسبز باد تا محشر

* * *

مژدهء عيش داد باد بهار * ساقيا خيز و جام باده بيار

باده‌اى ريز در قدح كه بود * مشكبو ، لعل‌رنگ و نوشگوار

تا مگر يك زمان برآسايم * از غم روزگار بىپرگار

خوش بود جام بادهء گلرنگ * از كف ساقيان لاله‌عِذار

كى سزد كى ، در اين‌چنين فصلى * كه كشد مىپرست رنج خمار

دور نبود كز اعتدال هوا * آيدش جان رفته ديگر بار

پا مكش از كنار آب روان * دامن سرو بن ز كف مگذار

هر تنى را كه رفته باشد جان * يابد ار جا به ساحت گلزار

هست امروز اعتدال هوا * آنقدرها ملايمت ناچار

كه به چشم ار فرورود به مثل * نرساند به مردمك آزار

باد را هست آنقدر تأثير * ز اعتدال هوا و فيض بهار

كه اگر بگذرد به خار بُنى * همچو گلبن همه گل آرد بار

شد رطوبت‌فزا هوا ز آن‌سان * كه در اين فصل اگر فروزى نار

دود چون ابر قطره‌بار شود * كند البتّه كار قطره شرار

پاى قمرى گرفته رنگ حنا * بس كه بر برگ لاله كرده گذار

جاى آن است كاندرين موسم * كنى از توبه كردن استغفار

ابر بر باغ و راغ بىمنّت * مىكند دم به دم گهر ايثار

گويى آموخته‌ست رسم سخا * ابر از دست سرور اخيار

بهر آسايش دل غمگين * دوش كردم دمى به باغ گذار