خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٩

[ 23 . ] مولانا فريد الدين شعيب

اى دستهء گل كه از تو گل دارد رو * شد دست تو رنجه از كجا راست بگو

دارد دردى دست تو بردى به شتاب * تا در دل پردرد كه سرپنجه فرو

* * *

چون عاشق پاىبست خود مىنالى * در دست گرفته شست خود مىنالى

تنها نه من از دست تو مىنالم و بس * اى شوخ تو هم ز دست خود مىنالى

* * *

آن كاو به سفر به رغم اين محزون رفت * ديدى كه ز دل با همه خوبى چون رفت

كارى مكن اى شمع تو هم كز دل من * جا گرم نكرده بايدت بيرون رفت

* * *

من كى به رقيبان دغا مىسازم * با خار و خسى چند ، كجا مىسازم

دارم دَم آتشينى اندر دل شب * كار همه را به يك دعا مىسازم

* * *

از دست غم تو اى بت حور لقا * نه پاى ز سر دانم و نه سر از پا

گفتم دل و دين ببازم از غم برهم * اين هر دو بباختيم و غم ماند به جا

[ 23 . ] مولانا فريد الدين شعيب

اصل وى از جوشقان ميمه است من اعمال نطنز عراق ، و از مردم جليل و اصيل الذّات آنجا ، به زيور نظم و فصاحت آراسته و از اخلاق رديّه مانند كبر و ريا و از اوصاف دنيّه مثل كذب و افترا محلّى و پيراسته ، مربّى و معاون وى جناب ميرزا شريف است كه آباء و اجداد وى از جمله اعيان آن ولايت بوده‌اند و والد ميرزا شريف اعنى ميرزا محمد در سلك اهالى و كلانتران آن نواحى انتظام داشت و به سبب وفور اموال و كثرت اسباب هميشه تخم احسان و نيكويى « 1 » در دل ارباب فضل مىكاشت . در زمان عافيت اقتران خاقان جنّت مكان ابو المظفّر شاه طهماسب - روّح اللّه روحه - ، او را از اعاظم اهل ثروت و مكنت بلاد عراق و اطراف

( 1 ) . اصل : نيكوى .