خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٨

[ 22 . ] مولانا رضايى

مستغنىات ز خوردن خونم ، كه كرده است * از خون گرفته‌ها ، به كه برخورد كرده بود ؟

* * *

ذوق الطاف تو اى كاش نمىيافت دلم * ياد هر لطف تو اكنون سبب صد الم است

* * *

چو ديد كز ستمش داد مىتوانم كرد * به خنده جانب من ديد و شرمسارم كرد

* * *

مفت‌خور دان گر به سودايش به سازى جان و دل * هيچ مىدانى رضايى با كه سودا كرده‌اى ؟

* * *

گرد آن خانه بگردم كه بود محفل تو * پاى آن ناقه بنازم كه كشد محمل تو

آنقدر رشك دلم راست كه گر بتواند * نگذارد كه خدا بگذرد اندر دل تو

اى غم هجر چه درياى محيطى تو ، كه هست * بسى آن سوتر از اقليم عدم ساحل تو

حلقه بر در شده حيران تو و روزن هم * مىچكد رشك ز ديوار و در محفل تو

عيسى ار راهنما گردد و خورشيد چراغ * كه تواند كه برد راه به سرمنزل تو

و له فى الرباعيّات

اى كرده سگت مرا هم‌آواز به خود * گر رانده دمى ، خوانده همان باز به خود

آيد چو به يادم كه هم‌آواز كيم * نازم به خود از شوق و كنم ناز به خود

* * *