خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٧

[ 22 . ] مولانا رضايى

تو در جفا به گُلى گر وفا توانى كرد * اگر وفا نكنى كى جفا توانى كرد

چو از ازل به منت چشم بازگشته عجب * كه جز به من نگه آشنا توانى كرد

مكن مقيّد جاويدم از كمند نگاه * چنان ببند ، كه بازم رها توانى كرد

به سوى خويش چو خواندى مرا چنان بنواز * كه گر بخواهىام ، از خود جدا توانى كرد

فريب قاتلم « 1 » اى همنشين اگر اين است * عجب كزو طلب خونبها توانى كرد

به تيغ مرگ توانى اگر زدن خود را * مرا به هجر رضايى رضا توانى كرد

* * *

آن‌كه تو داريش پاس ، سير دلم مىكند * خواب كن اى پاسبان ، اين چه نگهبانى است

نام تو بردم ز ذوق سجده هوس شد مرا * كار زبان ساختم ، نوبت پيشانى است

* * *

جاى در ديده چنان كرده كه گويى اينجاست * كاش با اين همه دورى ز مقابل نرود

* * *

پروانهء پرسوخته‌ام بال و پرم ده * بر گرد سر خويش بگردان و سرم ده

* * *

( 1 ) . اصل : قائم .