خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٦

[ 22 . ] مولانا رضايى

گفتى بود چه مقدار اندازهء شب غم * از ابتداى عالم تا انتهاى عالم

* * *

اى چون دل عشّاق ز عشّاق رميده * چون عافيت از خسته‌دلان پاى كشيده

شب مىزده تا صبحدم و سرخوش و خندان * از خانه برون آمده چون صبح دميده

* * *

بس كه شب از بزم او رو بر قفا بيرون روم * سر به ديوار آيدم صد جاى ، تا بيرون روم

مىنوازد غير را در اوّل مجلس كه من * يا دهم با خود قرار رشك ، يا بيرون روم

* * *

نواى شادى ما ، هاىهاى گريهء ماست * شراب لعلى ما ، اشك ارغوانى ما

* * *

به پايت تا رساندم لب ، چنانم * كه مىخواهم لب خود را ببوسم

* * *

سبحه بگسست و دست رفت از كار * چند بنشينم استخاره كنم

* * *

هر بار كآمدى به غمى كردىام اسير * يك بار نآمدى كه غمى از دلم برى

اى موجهء وصال خوش آن كز محيط هجر * در پيشم افكنى و سوى ساحلم برى

* * *

سگ كوى تو را كردم وداع و از درت رفتم * تو با من سرگران بودى به قربان سرت رفتم

* * *

رو به هرجا من محنت‌زده آرم ز آنجا * عافيت يك دو سه منزل به قفا بنشيند

* * *