خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٥

[ 22 . ] مولانا رضايى

از بزم زود رفتى و رشكم هلاك كرد * آيا ز جذب شوق كه بود آن شتاب تو

مىرفتى اى رضايى از آن كو و مىچكد * حسرت به جاى اشك ز چشم پرآب تو

* * *

اى چين ابروان تو قفل زبان ما * خال سياه بر لب تو داغ جان ما

مانند تاك كاو فكند بر درخت چنگ * پيچيده است عشق تو بر استخوان ما

* * *

من دود گلخن مىخورم ، او گشت گلشن مىكند * من داغ بر دل مىنهم ، او گل به دامن مىكند

گرم غضب تا گشته‌اى با خاكسار خويشتن * مىخيزد آتش از زمين ، هرجا نشيمن مىكند

از بس كه در زندان غم زنجير با من كرده خو * هرگه كه مىجنبم ز جا ، بنيادِ شيون مىكند

* * *

داريم دلى سوخته كو سوخته جانى * تا رو به هم آريم و دمى سير بگرييم

* * *

محوم چنان به فكر جمالت كه گوييا * پيش تو ايستاده و نظّاره مىكنم

* * *

چو يعقوب آن پسر شد صاحب فرزند و مىبينم * هنوزش من به چشم يوسفى ، بنگر وفاى من

* * *

چون ترازو بر زمين آن نازنينم مىزند * گاه برمىداردم ، گه بر زمينم مىزند

* * *

تهى ز عشق تو يك موى نيست بر تن من * دويده در رگ و در ريشه‌ام محبّت تو

* * *