خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٣

[ 22 . ] مولانا رضايى

هرچند بينمت به تو ميلم فزون شود * آب حياتى ، از تو كسى سير چون شود ؟

* * *

مىروم از دهر ، يار از بودنم چون شاد نيست * من همان گيرم كه اين دير خراب‌آباد نيست

* * *

به بام قصر بهشت ار رود قرار نگيرد * كبوترى كه دلش آرزوى بام تو دارد

* * *

چون كنم اظهار درد خود چو از چين جبين * صد گره افكنده‌اى بر رشتهء تقرير ما

مىكنم از غايت ديوانگى چون اضطراب * ناله‌اى مىخيزد از هر دانهء زنجير ما

* * *

گشت خو گر به ستم بس كه ستم ديدى ازو * اى دل جوركش او را تو ستمگر كردى

دل ما سوخت رضايى چو تو دوش از سر سوز * داستان الم و محنت خود سركردى

* * *

در بارگه وصلت ما را چه وجود اى دوست * آنجا كه وجود توست ، ما حكم عدم داريم

* * *

از هجوم عاشقان نتوان رخ معشوق ديد * هر كجا كردم نگه يك شمع و صد پروانه بود

* * *

نياز عاشقان معشوق را پرناز مىدارد * تو سرتاپا وفا بودى ، تو را من بيوفا كردم

* * *