خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٢

[ 22 . ] مولانا رضايى

هست صد دوزخ نهان در هر شرار آه من * واى بر جان كسى كامشب دچار من شود

* * *

بىتو اى قصاب دامانم پر از خون دل است * همچو چوب زير ساطور تو پايم در گل است

* * *

به حمام آمدم صبحى و گلرخساره‌اى ديدم * چه ديدم در ميان آب ، آتشپاره‌اى ديدم

* * *

يك دم كه رفته‌اند رقيبان و فرصت است * بگذار تا به گرد تو گردم غنيمت است

* * *

دلبستهء آن گوشهء ابروى بلندم * بر جاى بلندى دگر افتاد كمندم

تلخ است هنوزم دهن از بس كه به تلخى * دندان طمع از لب شيرين تو كندم

امشب كه نيفكنده در آتش چو سپندم * سوزيد سپندى ز پى دفع گزندم

تابوتم از آن كو گذرانيد كه شايد * آيد دو سه گامى ز پى آن نخل بلندم

* * *

سگ طُور عاشقانم كه دم وصال جانان * به هزار عالم جان ندهند يك نگه را

* * *

همچو برگ گل سراپاى تو گلگون است باز * غوطه در خون كه خوردى لالهء سيراب من ؟

* * *

تا نباشد راه ، دلها را به يكديگر ، كجا * در بيابانِ جنون « 1 » ، ليلى به مجنون برخورد

* * *

ز اقتضاى دُور از يعقوب ، يوسف دور شد * يوسفان اين شيوه را رفتند و بدعت ساختند

* * *

( 1 ) . اصل : چنان .