خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١٠

[ 22 . ] مولانا رضايى

من كه مىگشتم ز يك دم دورى او بىحضور * گشته‌ام راضى به يك نظاره‌اش ، آن هم ز دور

جذبه‌اى بنما نه زورِ « 1 » دست اگر خواهى وصال * كوهكن در وصل بودى وصل اگر بودى به زور

* * *

آن‌كه خوابش نيست هرگز چشم پرخون من است * و آن‌كه در خواب است دائم بخت وارون من است

سوده‌ام بر ساعد او چشم پرخون در خيال * داغ‌ها بر وى نشان چشم پرخون من است

ساربان از گِرد محمل خواست تا دورم كند * گفت بگذارش كه اين ديوانه مجنون من است

خوار گشتم با خسان از بس كه كردم ماجرا * بيش از اين خوارى سزاى همّت دون من است

* * *

نرسيده‌ست سرم بر سر بالين سلامت * اى شبْ اوّل تو گواهى بدهى روز قيامت

همچو خنجر به دلم برده سر آن گوشهء ابرو * رفته چون تير فرو در جگرم آن قد و قامت

* * *

شد اى ساقى دلم پرنور از آن حور * بده مى تا شود نورٌ على نور

مزن پا بر دلم كز ذكر هجرت * دلى دارم چو خاك آلوده زنبور

درين ويرانه جانم بر لب آمد * خدايا چند باشم زنده در گور

تو در عالم نمىگنجى و دارى * مكان در هر دلى حتى دل مور

نمىبينم رخش از بس كه محوم * چراغم روشن است و ديده‌ام كور

دويدم هرزه عمرى چون رضايى * دريغ از رنج بسيار و ره دور

* * *

( 1 ) . اصل : ز زور .