خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٨

[ 22 . ] مولانا رضايى

سينهء من چاك شد از بس كه امشب دل تپيد * وعدهء وصل تو كم از زخم شمشيرى نبود

* * *

عيد شد يا سر چو قربانى جدا كن از تنم * يا به قربان سر خود فارغم ساز از فراق

غير تا در وصل باشد مهربان خواهد نمود * عاشقان ز اهل هوس گردند ممتاز از فراق

* * *

نويد وصل دادن چند وز نوميدىام كشتن * پر از مى ساختن جام من آنگه سرنگون كردن

رضايى را به جان تا چند گردانى ، بريزش خون * گنه خود نيست در كيش تو كافر كيش ، خون كردن

* * *

چو باشى همره غير از تو خود را دور مىخواهم * وگر نزديك باشم خويشتن را كور مىخواهم

چو مىدانى بدم پنهان كن از من روى خوبت را * كه من هم چشم بد از روى خوبت دور مىخواهم

* * *

با همه چشم به راهى ز خدا نامدنت را * طلبم ، بس كه برم رشك به راهى كه تو آيى

هركه بىبرگ شود ميرم از اين غصّه مبادا * فتدش راه به كويت چو كند كوچه گدايى

يار را عاشق بسيار و همه خوبتر از ما * در ميان همه اى غم تو چرا عاشق مايى

* * *

تا نباشى پيش مردم شرمسار از بىكسى * عاشقى پيدا كن آنگاهم بران از كوى خود

* * *

از خدنگ كين گشادى بر حصار دل درى * رخنه در اين خانه كردى تا درآيد ديگرى

* * *

تازه دارم رخ اگر صد ستم از وى بينم * تا گمان زد نشود غير كه ناشادم ازو

* * *