خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٣

[ 22 . ] مولانا رضايى

با دو عالم شوق در كويت رضايى خيمه زد * وين زمان با صد جهان حسرت مسافر مىشود

* * *

در دلش نيست غبار از دل خود فهميدم * خشم و نازش به زبان بود و من غافل از اين

* * *

در سبوى دل شراب التفاتم پر مريز * نازك است اين ظرف مىترسم كه نم بيرون دهد

* * *

خوشا تيزدستى كه تا سوى خنجر * كند ميل صد زخم ازو خورده باشم

به سوى كمان دست تا برده باشد * من از ناوكش پر برآورده باشم

جدا از تو چند اى بهار جوانى * چو نخل خزان ديده پژمرده باشم

* * *

به رغم غير گاهى تير نازى مىزدى بر من * مرا مىكشتى و خون در دل اغيار مىكردى

* * *

به غيرى خواستم سازم اداى لطف تا سوزد * تو واقف گشتى و شرمنده گشتم از اداى خود

* * *

رشك اغيار تو ذوق وصل دزديد از دلم * دادىام صد ساغر و من در خمارم همچنان

از حديث من شكايت گونه‌اى فهميده بود * رفته از ياد وى و من شرمسارم همچنان

* * *

مفتم به بر نكرد فلك خلعت وصال * چندين هزار جامهء هجران دريده‌ام

* * *