خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٢

[ 22 . ] مولانا رضايى

ز همه جهان گرفتم كه كنار گيرد اين دل * تو كه در ميان جانى ز تو چون كنار گيرد ؟

چه دمى بود كه عاشق به گناه عشق ، سويت * كند آخرين نگاه و ره پاى دار گيرد

* * *

گر از تو خدا داد دل من نستاند * باللّه كه شوم كافر و زنّار ببندم

* * *

گره گرديده در دل صد سخن امّا تو كافر دل * گره تا بر جبين دارى كه ياراى سخن دارد

* * *

پاى از سر كن و آنگاه در اين خانه درا * هيچ دانسته‌اى اى بىخبر اين خانهء كيست

به حقارت منگر سوى دل سوخته‌ام * بين كه در بزم كه مىباشد و پروانهء كيست

* * *

گر بند به پايم ننهد غيرت اسلام * برخيزم و گرد سر زنّار تو گردم

* * *

ديگر شكايت از تو ستمگر نمىكنم * كارم ز شكوه بد شده ، بدتر نمىكنم

از بس كه وعده مىدهى و مىكنى خلاف * امروز در وصالم و باور نمىكنم

* * *

درد و غم فراق تو را مرگ چاره بود * بيهوده عاشق تو به مردن رضا نشد

* * *

متّصل اى دل غمى ، بهر تو در كار هست * گر ستم يار نيست ، طعنهء اغيار هست

اين همه زخمى كزو خورده‌ام و مىخورم * باللّه اگر ز آن دلم هيچ خبردار هست

* * *

قرارگاه بلا خاك آستانهء ماست * غم زمين و زمان وعده‌اش به خانهء ماست

* * *