خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٤

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

شكوه حسن تو در ما سوى نمىگنجد * در اين مقام كم ، آن كبريا نمىگنجد

به چشم كم نگه تنگ ترك خود نازم * كه هيچ چيز در آن جز حيا نمىگنجد

اسير آن بر و دوشم كه شد ز خوردن مى * به آن طريق كه اندر قبا نمىگنجد

مريض عشق تو را دل ز درد دورى تو * چنان پُر است كه در وى دوا نمىگنجد

به همنشينى او حسرتى مدار اميد * كه در نشيمن شاهان گدا نمىگنجد

* * *

عشق چون تازد به ميدان رخش دار و گير را * عقل برتابد عنان توسن تدبير را

حسن را طغيان ناز است و خرد را احتراز * تا چه خاطرخواه باشد حاكم تقدير را

عشق دارد در كمان تيرى و تير جان شكار * تا كدامين سينه خواهد شد نشان اين تير را

و له فى الرباعيّات

از وصل تو فخر بر كه و مه كردم * با چرخ ، كمان كينه را زه كردم

هر داغ كه از هجر توام بر دل بود * از مرهم وصل ، جمله را به كردم

* * *

يا رب شررى به خرمن او نرسد * دست هوسى به گردن او نرسد

پوشد مه من قباى كوتاه از آن * تا دست كسى به دامن او نرسد

* * *

از هجر تو اى شمع فلك پروانه * وز دورىات اى آفت چندين خانه

ز آن‌گونه شدم ضعيف كز غايت ضعف * از ديدهء آشنا شدم بيگانه

* * *

وقت است كه از كفر علم اندازم * مسجد كَنم و بتكده طرح اندازم

زنّارپرست سر زلفى گردم * در هر گذرى كليسيايى سازم