خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٣

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

مىدهد شربت لطفم اثر عشق ببين * ساقى من كه شرابش ، همه زهر غضب است

بزم پرمدعى و با همه من با سر جنگ * حسرتى را مددى كن ، كه محلّ عجب است

* * *

دلدار ملتفت به جواب سلام ماست * در شهر يار غلغلهء احترام ماست

از هيچ آفريده تنزّل نمىكنيم * با آنكه چرخ درصدد انتقام ماست

امروز جام وصل ، همين خاص حسرتى است * خون مىخور اى رقيب كه دوران به كام ماست

* * *

سفر كرد از برم بىموجبى رعنا سوار من * چه چشمى آمد آخر بر من و بر روزگار من

دو محنت را نخواهد بود تا روز جزا ثالث * فراق پير كنعانى و درد انتظار من

سيه‌تر بودى از شبهاى تار هجر مشتاقان * اگر بر روز بودى محنت شبهاى تار من

اجل جان دادنم را ديد چون بر بستر هجران * به آن بىرحمى و سنگيندلى شد شرمسار من

به اين گرمى كه من رفتم به خاك از حسرت قدى * عجب نبود كه آتش رويد از خاك مزار من

چنان در بوتهء هجر تو خالص شد زر عشقم * كه گر در دوزخ افتم كم نمىگردد عيار من

* * *