خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٢

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

به تندئى گذرد از برم ز غايت خشم * كه استخوان ز سر استخوان بجنباند

هزار فتنه ز هر گوشه از زمين خيزد * به وقت جلوه چو مو بر ميان بجنباند

شكر به نرخ نمك حسرتى كند ارزان * چو وقت نطق زبان در دهان بجنباند

* * *

يار خود را ز من خسته جدا مىخواهد * غير بىواسطه مرگم ز خدا مىخواهد

حسرتى بىتهى و صبر ندارى در عشق * ورنه باللّه كه دلدار تو را مىخواهد

* * *

رقيبا از تو آن مه چند روزى دور خواهد شد * سهيل دولت ده روزه‌ات بىنور خواهد شد

به من تير تعرض مىرسانى هر دم از قربش * كمان قدرت من هم دگر پرزور خواهد شد

دگر در بزم او چون شمع خواهم شد زبان‌آور * حكايتها كه هرجا گفته‌اى مذكور خواهد شد

دگر با حسرتى خواهد نشست آن شوخ بر رغمت * سليمان چند روزى همنشين مور خواهد شد

* * *

دى پيش يار فرصت اظهار حال بود * امّا زبان ز دهشت ديدار لال بود

آن كس كه بود مدّتى اندر خمار هجر * دى مست بود و مست شراب وصال بود

در بزم دوش صدرنشين بود حسرتى * عمرى اگرچه در ره او پايمال بود

* * *

دلم از وصل بتى باز فراغت طلب است * آخر درد و غم و ، اول عيش و طرب است

آنچه در خاطر دلدار نمىيابد راه * خشم بىموجب و آزردگى بىسبب است