خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٠

[ 21 . ] مولانا مظفر الدين حسرتى

فزون شد سوز من هرچند كردم گريه پندارى * كه آب ديده‌ام بر آتش دل روغن است امشب

* * *

به بزم يار چنانم كه راى راى من است * تواضعى كه كند ، خاص از براى من است

به آنچه صيد دل عالمى توان كردن * كرشمه‌اىست كه مخصوص دلرباى من است

ز قرب رشك جهانى شدم نمىدانم * كه از زمانه چه‌ها باز در قفاى من است

سر تو گردم و آن آگهى كه دريابى * به جنبش مژه‌اى آنچه مدّعاى من است

بقاى حسرتى از دولت حمايت توست * و گرنه عالمى اندر پى فناى من است

* * *

لذّت درد تو زان‌گونه مرا در جان است * كآنچه بايد به خيالم طلب درمان است

با خيال تو چنان مست وصال است دلم * كآنچه يادش نبود ، دغدغهء هجران است

حسرتى دل به سلامت بر از اينجانب ، كان * دل ز من برده كنون ، در طلب ايمان است

* * *

جهان ز عكس رخت سربه‌سر گلستان است * به هرچه مىنگرم لاله است و ريحان است